Uit het rijangstdagboek van Rachel 28

“Nou Noor je stond er mooi op hè!” “Wat bedoel je?” “Dat artikel in het Noord-Hollands Dagblad.” “O, ja, leuk artikel, maar hoe weet jij dat, je leest toch een andere krant?” “Ja, maar ik was bij mijn nicht in Heerhugowaard en zij liet het mij zien. Ze weet dat ik wat aan mijn rijangst doe, maar niet bij wie. Dus ze dacht nog een tip voor mij te hebben, haha ze wist niet dat die kale kop in die spiegel mijn verkeersangst-therapeut is. Heb je het nu heel druk gekregen?” “Er hebben de nodige mensen contact gezocht naar aanleiding van het artikel. Nu kan ik weer meer buiten Amsterdam werken. Het blad heeft nl een flink bereik, ook in het Gooi (Gooi en Eemlander) wordt het goed gelezen.”

Zweten en gillen

“Lekkere titel trouwens ‘Zweten en gillen op de snelweg’, doen mensen dat echt?” “Soms wel, in ieder geval wordt er flink gezweet. Gillen doen ze meestal als ik er niet bij ben. Maar over de snelweg gesproken, hoe is het met invoegen?”

“Ehh, ik heb de theorie bestudeerd maar ik vind het nog steeds eng om te doen. OK ik weet dat ik snelheid moet maken op de invoegstrook en ¾ van de strook moet gebruiken. Maar dan moet ik ERTUSSEN!”

Groepjes voertuigen

“Luister Rachel, ik ga je iets verklappen. Als je op de oprit naar de snelweg toe rijdt maar ook op de invoegstrook, kan je al zien hoe de verkeersdrukte is. Dan zie je dat auto’s in groepen rijden. Als het druk is (=een groep) dan komt er altijd een gat oftewel minder drukte. Daar maak je gebruik van. Overigens zie je dat bij fietsers ook. Let maar eens op als je door de stad fietst en je wilt oversteken.

Kom, dan gaan we nu naar de auto-groepen op de snelweg kijken.”

Rachel

Uit het rijangstdagboek van Rachel 27

Yeahh, de rijangstbegeleiding gaat weer van start, ik mag weer rijden met Noor. Ze belde mij vanochtend dat ze deze week aan het werk mag en dat we dus nieuwe afspraken konden plannen.

Mondkapje

Ik dacht al wel dat Noor een mondkapje zou gaan gebruiken dus ik had voor mijzelf ook alvast wat exemplaren op de kop getikt. En ze werkt ook met handschoenen. Gelukkig neemt zij de schoonmaakspullen en handgel mee. Lachen, ze heeft altijd al zo’n tas vol komt dit er nog bij.

Wel spannend om samen weer te gaan rijden. Maar ik moet zeggen dat dat filmpje van de tunnel wel goed was om naar te kijken. “Droog oefenen” zoals Noor dat noemde.

Ik zal mijn auto maar door de wasstraat rijden en stofzuigen. Draag ik ook mijn steentje bij!

Rachel

Uit het rijangstdagboek van Rachel 26

Het moet niet gekker worden met mij. Vanochtend schreef ik bijna “lief dagboek wanneer komt Noor weer!” Tja, ik mis de rijbegeleiding best wel. Ik oefen met wat we samen hebben gedaan en dat gaat redelijk goed. Behalve die rottige Piet Hein tunnel.

Bellen

Ik herinnerde me ineens dat Noor had gezegd dat ik altijd mocht bellen of mailen als ik ergens mee zat. Dus heb ik haar gebeld. Fijn om mijn vragen te kunnen stellen en ondersteuning te krijgen. Toen ik het over mijn moeite met de Piet Heintunnel had, vertelde Noor dat ze de tunnels heeft gefilmd. Om ‘droog te kunnen oefenen’ stuurt ze mij het filmpje van de Piet Heintunnel. Ze adviseerde het op mijn pc of laptop te bekijken omdat dat beeldscherm groter is en dus echter lijkt en voelt. Ik ben benieuwd.

Reviews

Nu ik haar toch sprak, vroeg ik of ze eigenlijk wel eens wat hoorde van oud cliënten. “Jazeker,” zei ze, “laatst kreeg ik een WhatsApp van iemand die schreef ‘Hey Noor, we hebben een automaat gekocht en vandaag reed ik voor het eerst 45 minuten in mijn eentje!! Ik vond het zowaar LEUK. Het is letterlijk 11 jaar geleden dat ik voor ’t laatst in mijn eentje in een auto zat. Had ik zonder jou nooit gedurfd, heel blij en trots’. “Wat leuk dat ze jou dat liet weten”. “Ja, dat vond ik ook. Een langere tijd geleden kwam ik ook een oud cliënte tegen die vertelde hoe ontzettend blij ze was dat ze weer kon rijden. Vooral nu haar vader erg ziek was en ze hem overal naar toe kon rijden. Verder staan op mijn website bij recensies, een heel aantal uitspraken van oud cliënten. Dus als je meer wilt weten, kijk daar maar.”

We sloten ons gesprek af met de wens gezond te blijven.

Tot ziens, Rachel

Uit het rijangstdagboek van Rachel 25

In verband met uw en mijn gezondheid doe ik voorlopig geen rijangstbegeleidingen.
Zorg voor en bescherm uzelf en uw naasten.

Kijk, dat heeft Noor op haar website gezet. Natuurlijk vind ik het ook jammer dat mijn rijangstbegeleidingen even zijn stopgezet. Ik kan wél af en toe oefenen met dat wat ik met Noor heb gedaan. Het is heel rustig op de weg en ik zit alleen in mijn auto. Eigenlijk ideaal.

Wat ik écht niet begrijp, is dat ik nog steeds lesauto’s rond zie rijden. Onverantwoord vind ik dat. Je zit vlak naast elkaar. Kunnen ze wel zeggen dat ze na elke leerling het stuur en zo schoonmaken maar je blijft dicht bij elkaar zitten. Het gaat toch niet alleen om je eigen gezondheid!

Ik zou zeggen: neem je verantwoordelijkheid en doe wat kan en mag.

Rachel

Uit het rijangstdagboek van Rachel 24

“Hoi Rachel, heb je me gemist?” vroeg Noor met een grijns op haar vakantiebruine gezicht. “Nou eerlijk gezegd, vond ik het wel even rustig dat je er niet was. Alhoewel jou stem wel in mijn hoofd zit hoor Noor als ik rijd.” “Haha, straks heb je geen rijangst meer maar wel stemmen in je hoofd. Geintje. Veel van mijn cliënten horen mijn stem enige tijd totdat ze ineens beseffen dat ik ben uitgedoofd.”

“Heb jij die uitzending van DWDD gezien met Erik Scherder of was je toen op vakantie?” vroeg ik. “Ja en ja,” antwoordde Noor. “Het was tijdens mijn vakantie en ik heb de uitzending op YouTube gezien. Wat vond jij er van?” “Ik had niet gedacht dat zelfs een professor die heel veel weet over hersenen ook zoveel angsten kan hebben. Ik was blij met die dame die aan tafel erbij zat. Zij was gelukkig wél van haar rijangst afgekomen.” “En dat ga jij ook!” riep Noor.

Vrachtwagens

“Hoe gaat het rijden, beetje kunnen oefenen de afgelopen tijd of ‘toch maar liever niet’,” knipoogde Noor. “Tja, wat zal ik zeggen. Het gaat een stuk beter, zeker als ik een van de ontspanningsoefeningen van te voren doe. Maar vrachtwagens, brrrr.” “Zo te zien gaat bij de gedachte alleen al je alarmbel af. Wat vind je van vrachtwagens?” vroeg Noor. “Nou, gewoon eng.” “Ja, en wát vind je eng dan?” “Ze zijn zo groot.” “Welk deel van de vrachtwagen boezemt je het meeste angst in?” ging ze verder. “Pfff, de wielen vind ik zó enorm.” “Hmmm, wijs eens aan hoe groot en waar je zo’n wiel ziet.” Ik concentreerde me op een vrachtwagenwiel en zag dat levensgroot rechts naast mij opdoemen.  Toen ik dat Noor vertelde, ging ze daar op door met zo’n NLP oefening. Ik weet niet meer precies wát ze deed, maar het hielp wel. Zo maf is dat hoe dat brein werkt.

Zweven of zitten

Toen we op de ring van Amsterdam reden, kreeg ik het toch een beetje benauwd. Dat zag Noor natuurlijk aan me en vroeg wat ik deed-dacht-voelde. “Ach, ik voel me licht in mijn hoofd. Zal wel komen omdat ik moe ben.” “O ja, heb je dat altijd als je moe bent?” vroeg ze. “Ehhh eigenlijk niet nee.” “Dus het heeft met nu te maken. Je ziet er uit alsof je zweeft, omhoog komt. Maak je eens zwaarder en voel de stoel onder je billen. Maak een denkbeeldig anker naar het midden van de aarde. Hoe is dat?” “Anders ja. Als ik dat doe, zakken mijn schouders ook weer naar beneden. Ik voel me ook niet meer zo licht in mijn hoofd. Thanks.”

“Mooi, blijf zo zitten en doorkarren!”

Rachel

Uit het rijangstdagboek van Rachel 23

Het was me het hersenwerk(en) vandaag wel zeg. Tijdens onze eerste stop vertelde ik Noor dat ik vrachtwagens eng vind. Ze pakte meteen pen en papier en zei “schrijf je gedachte op”. Braaf schreef ik ‘ik vind vrachtwagens eng’. “Hmm Hmm,” mummelde Noor, “hoe voelt het om naar die zin te kijken?” “Ja, dat voelt beklemmend.” “Mooi, schrijf dan onder die zin: ik heb de gedachte dat ik vrachtwagens eng vind.” Dat deed ik en ik moest ook naar deze zin goed kijken en ervaren wat het met me deed. “En, hoe is het om naar deze zin te kijken?” “Ja, gek eigenlijk,” antwoordde ik, “het voelt minder beklemmend.” “OK, nog één. Schrijf op: ik merk dat ik de gedachte heb dat ik vrachtwagens eng vind.” Toen ik dat had gedaan en ook naar deze zin had gekeken, voelde het nog minder beklemmend, haast gewoon! “Hoe kan dat nou?” vroeg ik.

Fusie en defusie

“Ons verstand kan gevoelens opwekken op basis van hersenspinsels. Die gedachten hebben een bepaalde lading gekregen. Je hebt dus een samengaan/samensmelting, fusie, gecreëerd: vrachtwagens zijn eng met als gevolg een beklemmend gevoel. Defusie, ontkoppeling/afstand nemen, helpt de lading te veranderen. Dus je leert je gedachten op te merken zonder er in mee te gaan. Je hébt gedachten, je bént niet je gedachten.” “Ja, dat zeg je wel vaker hè, maar nu voel ik het ook echt. Grappig zeg.”

Tunnel

We gingen weer verder, richting tunnel. Ook spannend. Ik had wel al ontdekt dat de ene tunnel de andere niet is. Voor mij maakt het erg veel uit hoe de weg er naar toe is. Heb ik ‘uitzicht’ of zitten er wanden of geluidswallen vóórdat ik de tunnel inrijd. We waren in de tunnel en dat vond ik wel benauwend en zei dat tegen Noor. “Waar kijk je naar,” vroeg ze. “Ik zie de hele tijd die wand op me afkomen,” antwoordde ik. “Ga eens ruimte zoeken, dus kijk links vóór je uit en neem bewust de ruimte waar.” “Jeetje, dat scheelt zeg en ik zie ook al het einde van de tunnel!” “Goed zo, nog een rondje A10.”

Rachel

Uit het rijangstdagboek van Rachel 22

Focus anders richten

Vandaag zouden we een stuk snelweg gaan rijden. Om, zoals Noor altijd zegt, mijn aandacht/focus naar buiten te richten, had ik mij voorgenomen wat meer te babbelen tijdens de rit en minder met ‘mijzelf’ bezig te zijn. Toen ik het snelwegbord zag, voelde ik mijn hartritme al wat omhoog gaan. OK dacht ik, praten Rachel.

“Bezig bijtje ben jij toch eigenlijk Noor.” “Hoezo?” “Nou, na die dag ‘auto te water’ heb je toch weer een studiedag gedaan?” “Ja dat klopt Talking Traffic.”

Talking Traffic

“Haha, dat lijkt op pratend verkeer,” reageerde ik lachend. “Daar lijkt het inderdaad wel op,” zei Noor. “Eigenlijk communiceert alles met elkaar via een app op je smartphone. Het zorgt er voor dat je verder dan 200 meter vooruit kan kijken door alle informatie die je onderweg krijgt. Het geeft info over files, glad wegdek, geldende maximum snelheid, ongeval vijf km verderop, hoe lang een verkeerslicht op groen of rood staat, naderende voorrangsvoertuigen, open bruggen en waar je kan parkeren tegen welk tarief. Als je meer wilt weten tik je gewoon Talking Traffic als zoekterm in.”

Deskundigheidsbevordering

“Klinkt interessant. Zal ik nog een stukje doorrijden, het gaat wel goed vind ik.” “Prima, je zit er inderdaad redelijk ontspannen bij,” antwoordde Noor. “Steekt iedereen zoveel tijd in cursussen?” vroeg ik. “Elke instructeur moet sowieso iedere vijf jaar zes dagdelen zich theoretisch bijscholen. Wat natuurlijk helemaal niet zoveel is. Ik vind veel thema’s interessant en wil graag ook verdieping in mijn werk houden, vandaar dat ik waarschijnlijk meer doe dan de gemiddelde collega. Ik heb deskundigheidsbevordering altijd belangrijk gevonden.”

“Je zit toch ook in intervisiegroepen?” “Klopt, in een van mijn intervisiegroepen zit ik met twee collega’s die hetzelfde werk doen als ik. Wij zien elkaar regelmatig en wisselen dan ervaringen uit en houden elkaar op de hoogte van nieuwe ontwikkelingen. We hebben net met ons drieën een website online gezet: rijangsttherapie.com.”

“Gaaf joh, en slim van jullie. Zal ik de volgende afslag nemen?” “Prima, mooi gereden!”

Rachel

Uit het rijangstdagboek van Rachel 21

“Hoe was je cursus vorige week?” Ik viel maar meteen met de deur in huis want ik was vreselijk benieuwd naar Noor haar ervaringen. “Welke, ik heb er een paar gedaan de laatste weken. Tijd van het jaar hè”. “Nou, die auto te water, wie geeft zo’n cursus eigenlijk? Lijkt me nogal een raar beroep”. “Ach”, grijnsde Noor, “dat vind je van mijn werk ook. Die cursus wordt gegeven door Stichting Auto te water. Simpel hè”.

Auto te water

“Moest je echt het water in dan?” vroeg ik. Het idee alleen al werd ik nerveus van. “Niet meteen, we begonnen eerst met wat theorie. Oorzaken van te water raken. Wat denk jij hoe dat kan gebeuren?” “Ehh, uit de bocht vliegen, te hard rijden, slecht weer”. “Niet slecht Rachel. Afleiding door bijvoorbeeld telefoon, gebruik van drugs en/of alcohol en door een ongeval zijn ook mogelijkheden om te water te raken. Dat hebben we besproken en wat kan helpen de gevolgen te beperken”.  “Hoe bedoel je”? vroeg ik. “Wat dacht je van gordels om, geen losse spullen in de auto die rond kunnen vliegen, hoofdsteun juist afgesteld om whiplash te voorkomen, life-hammer in de auto op de juiste plek. Allemaal van die zaken waar ik het geregeld over heb”. “Ja, ok. Maar als je in dat water bent, zinkt de auto toch meteen”?

In het water en dan

“Nee hoor, elke auto heeft een zogeheten drijffase. Afhankelijk van het type auto varieert dat van één tot vier minuten. Maar ga uit van anderhalve minuut gemiddeld. By the way, wij moesten in een halve minuut uit die auto komen. Dat had vooral te maken met allerlei veiligheidseisen rondom zo’n cursus hoor”, lachte Noor. “In films zie je altijd de neus van een auto zinken. Hoe zit dat dan”? vroeg ik. “Eén kant van de auto is altijd het zwaarst en dat is bijna altijd de kant waar de motor zit. En bij de meeste auto’s is dat voorin, dus zinkt de voorkant het eerst”.

“Hoe kom je er dan uit? Mijn ouders zeiden altijd dat je moest wachten tot de auto zowat gezonken was en er nog een luchtbel bovenin zat”. “Klopt, maar tegenwoordig zit er zoveel apparatuur als airco, klimaatbeheersing etc. in de auto waardoor ventilatie optimaal is en er geen luchtbel meer kan ontstaan. Het komt er op neer dat je zo snel mogelijk je gordel afdoet door hem gewoon los te maken of met het mes van de life-hammer door te snijden. Raam openen, als de auto door de klap is verwrongen, lukt dat niet op de gewone wijze en zal je de life-hammer moeten gebruiken. En dan via het raam eruit”.

“Pfff, het lijkt me toch helemaal niks hoor”, reageerde ik wat benepen. “Dit is ook wel een hele korte versie van mijn dag daar. Er is veel meer over te vertellen. Maar je moet het eigenlijk gewoon een keer doen. Echt zeer de moeite waard”.

“OK, misschien ga ik na de rijangstbegeleiding ook een keer een dag ‘auto te water’ doen”!

Rachel

Uit het rijangstdagboek van Rachel 20

Toen we onderweg even pauzeerden vroeg ik Noor of ze dat artikel ook had gelezen in de krant. “Welk artikel en in welke krant Rachel?” “O, ja, een artikel over rijangst in het Volkskrant Magazine op zaterdag.” “Dat heb ik inderdaad gelezen,” antwoordde ze, “wat vond je er van?”  “Nou, ik herkende er wel wat dingen in. Mijn rijinstructeur was ook zo ongedurig en ontevreden over hoe ik reed. Hij schreeuwde zelfs tegen mij. En toen ik mijn rijbewijs had, had ik geen geld voor een auto en woonde in Amsterdam, dus tja. Wat die journaliste beschrijft over al haar twijfels herken ik ook. Ken jij die psychotherapeute waar zij het over heeft?” “Jazeker. Toen haar boek over rijangst uitkwam, heeft ze contact met mij opgenomen. Ze verwijst ook wel cliënten naar mij,” vertelde Noor.

“Grappig trouwens,” ging ik verder, “dat die therapeute het over een filmpje maken heeft. Ik heb dat filmpje wat jij had gemaakt tijdens de vorige keer op de snelweg vaak gekeken. En ik moet eerlijk toegeven dat het daardoor ook minder eng wordt.”

Schellingwouderbrug

“Mooi,” zei Noor, “genoeg gekletst, we gaan naar de Schellingwouderbrug. Daar had je het laatst nog over. Wat is daar voor jou lastig?” “Nou, ehh vooral de aanloop er naar toe, die lange weg vóórdat je op de brug bent,” zei ik. “Mmm, hoe ziet die weg daar naar toe er dan uit voor je?” vroeg Noor. “Het lijkt wel een slang die aan het eind zijn kop omhoog doet,” antwoordde ik. “Klinkt niet aantrekkelijk inderdaad. Concentreer je eens op dat beeld, hoe ziet die slang er voor jou uit? Stap eens helemaal in het beeld en zie, voel, hoor hoe dat is voor je.”

Eerst vond ik het heel naar om echt zo dat beeld in te gaan maar door steeds iets te wijzigen in mijn voorstelling, voelde het al anders. Dus: op naar de brug!

Op weg daarheen zei ik tegen Noor dat ik het toch wel erg fijn vind dat ze zowel therapeute als rijinstructeur is. Zodoende heb ik eigenlijk alles in 1.

Rachel

Uit het rijangstdagboek van Rachel 19

Helpende handen

Voordat we gingen rijden, wilde Noor eerst een interventie doen: helpende handen. Ze stelde dat voor omdat ik enerzijds de snelweg op wil en anderzijds niet durf. Volgens Noor kan zo’n innerlijk conflict heel mooi met behulp van deze hypnotische interventie worden uitgewerkt. OK, interessant.

Noor legde uit hoe het zou gaan en toen moest ik mijn onderarmen strekken en mijn handpalmen naar boven keren. Ik hoefde me alleen maar op mijn handen te concentreren terwijl Noor ondertussen van alles zei (kan me er eigenlijk niks van herinneren). Nou, wat er allemaal gebeurde weet ik niet maar het was zó apart. Ik voelde mijn angst verminderen terwijl mijn zelfvertrouwen groeide ten aanzien van de snelweg.

Handen aan het stuur

Toen we in de auto richting snelweg zaten werd ik toch een beetje nerveus. Ik zei tegen Noor dat ik bang was dat ik geen controle meer over mijn stuur zou hebben. “Dan neem ik het stuur toch van je over,” zei ze. “Huh, dat kan toch helemaal niet?” “Tuurlijk. Ik zal het even met je oefenen en als jij dan op de snelweg het idee hebt dat ik je moet helpen, dan zeg je het maar.” We reden een stukje verder en toen vroeg Noor “Ben je er klaar voor, dan neem ik het stuur over. Leg je handen maar op je benen.” En toen stuurde zij gewoon. Liet ook zien dat ze een bocht in kon sturen. Héél spannend maar ook erg fijn om te weten.

Snelweg of snel weg?

We kwamen in de buurt van de snelweg. Vlakbij nog een tankstation. “Mag ik even moed verzamelen bij het tankstation?” vroeg ik. Toen we daar stilstonden stelde ik voor om de snelweg de volgende keer te doen. “Nee” zei Noor met uitgestreken gezicht, “je betaalt toch niet een hoop geld om mij mee te laten gaan in jou vermijdingen?” Tja, daar zei ze zo wat. “Hoe lang wil je mij nog naast je in de auto hebben,” ging ze onverstoorbaar door. “Ik voel een bal in mijn buik,” prevelde ik. “OK, ga daar met je aandacht naar toe. Hoe groot is die bal?” vroeg Noor. Het voelde als vuistgrootte. “Kijk of je de bal kleiner kan maken, zo klein als een pingpongballetje, die zo lekker licht stuitert.” Dat lukte me, zelfs het stuiteren kon ik voelen.

“Mooi,” zei Noor, “en dan nu stuiterend van opgewonden nieuwsgierigheid een stukje de snelweg op!”