Uit het rijangst dagboek van Rachel 1.

Intake

Pfff de intake is geweest, de eerste hobbel heb ik genomen. Fijn dat Noor bij mij thuis kwam zodat ik niet naar Amsterdam hoefde en ze nam uitgebreid de tijd. We hadden wel al kort aan de telefoon met elkaar gesproken, maar ik vind een persoonlijk contact toch belangrijk. Het moet wel klikken als iemand je gaat ondersteunen bij het overwinnen van rijangst.

Oorzaken

Maar goed, het was ook wel een intensief gesprek hoor. Ze vroeg flink door naar mogelijke achterliggende oorzaken van mijn rijangst. Gelukkig heb ik nooit een ongeluk meegemaakt. Aan de andere kant is dat ook lastig omdat mensen eigenlijk niet begrijpen waarom ik rijangst heb. Na een ongeluk snappen ze dat maar na je zwangerschap vinden mensen het raar. Zo blijken, vertelde Noor, mensen ook tijdens of na een burnout rijangst te kunnen ontwikkelen. Anyway, Noor vindt eigenlijk niks raar dus voor haar hoef ik me niet te schamen.

Alarmbel

Wat ik heel fijn vond was de uitleg over hoe het in je hoofd werkt. We hebben allemaal een soort alarmbel in ons hoofd en Noor heeft uitgelegd hoe gedachten die alarmbel als het ware aanzet en wat dat met stresshormonen doet. Ze zou daar ook nog een filmpje over sturen, wel fijn kan ik het nog eens rustig nalezen.

Rijden

Gelukkig durf ik nog wel bij mij in de buurt te rijden en kunnen we met mijn eigen auto op pad. Noor vertelde dat ze ook wel cliënten heeft die helemaal niet meer durven rijden, soms al heel veel jaren niet. Dan huurt ze een lesauto om de basis weer op te halen en de vertrouwdheid met de bediening.

Ik ben trouwens benieuwd hoeveel theoretische kennis ik nog heb. Dat blijkt ook een onderdeel van de rijbegeleiding te zijn. Nou, volgende week starten we. Spánnend!!!

Rachel