Uit het rijangstdagboek van Rachel 13

Wat mij nú weer is overkomen. Die Noor heeft altijd verrassingen. Ik vertelde dat ik er zo van baal dat mijn angst maar niet weggaat. Waarop zij vroeg wat ik zoal doe om de angst uit de weg te gaan (haha, uit de WEG te gaan, dacht ik).

“Nou, niet aan denken, op de fiets gaan, geen snelwegen rijden, halve oxa nemen, met het OV, mijn vriendin vragen.” “OK”, reageerde Noor, “dat is best heel wat wat je doet en helpt het?” “Ja, op dat moment wel”, antwoordde ik. “Inderdaad, op het moment, dus op de korte termijn. En volgens mij wil jij een langere termijn oplossing. Toch?” “Ehh, ja dat zou wel fijn zijn, maar ja, die angst hè.”

In de val

Toen vroeg Noor of ik een experiment wilde doen. Daar stemde ik mee in. Ze haalde een soort gevlochten rietje uit haar tas en gaf dat aan mij met de instructie aan beide kanten mijn middelvinger er in te steken tot de toppen elkaar raakten. Nou, appeltje eitje natuurlijk. “Mooi, en haal nu je vingers er maar weer uit.” Dus ik trok mijn vingers naar buiten, wat denk je, dat ging niet. Dat ding waar mijn vingers in zaten, trok zowat vacuüm. Ik kreeg het Spaans benauwd. Hoe meer ik trok, hoe vaster ik kwam te zitten.

Ruimte creëren

“Laat je vingers weer eens naar elkaar toe gaan en merk dan wat er gebeurd,” hoorde ik Noor zeggen. Ik deed wat ze zei alhoewel ik liever zo snel mogelijk uit dat ding weg wilde. Tot mijn verbazing kwam er weer wat ruimte om mijn vingers. “Blijf daar even en merk wat je mogelijkheden zijn,” zei Noor. Ik ademde wat rustiger en ontdekte dat door de ruimte er ook mogelijkheid was van bewegen. En zonder getrek en gesjor kon ik mijn vingers er uit halen.

Herkenning

“Waar doet dit je aan denken,” vroeg Noor. “Angstige, benauwende situaties waar ik meteen van weg wil.” Het begon mij te dagen. “Ohh, ik zie een verband met dat filmpje dat je mij stuurde, die Demons on a boat,” riep ik. “Heel goed mevrouw,” grijnsde Noor, “wat concludeer je dan nu?” “Uhh, dat het handiger is de angst toe te laten en van daaruit te kijken wat mogelijk is?” “Precies. De vraag is niet hoe je zo snel mogelijk weg moet uit de situatie, de vraag is hoe je binnen de gegeven omstandigheden meer bewegingsruimte kunt creëren. Hoe meer weerstand, verzet, hoe minder bewegingsruimte je krijgt in je leven.”

“Komt dit ook uit ACT?” vroeg ik. “Yes, en dat ding heet Chinese vingerval,” lachte Noor, “kom op de auto in en gaan!”

Rachel